Een stukje wereldnieuws

Hulpverleners verdienen geld aan ellende van anderen

Hulpverleners verdienen in arme landen in veel gevallen teveel. Dat is wat Gerben van der Aa schrijft in het NRC Handelsblad. De hoge salarissen gaan ten koste van de het geld dat een mensenleven kan redden. Hulpverleners moeten niet voor de carriere maar uit ideologie en bevlogenheid in landen als Sudan werken, zegt Van der Aa.

Toen ik het stuk las, moest ik weer denken aan mijn tijd vorig jaar in Juba, Zuid-Sudan. Ik zat met een groep mensen aan een tafel onder een mangoboom. Bier en wijn voor handen, eten om je vingers bij af te likken. Een vriendin buigt zich naar mij toe. Hoeveel denk je dat deze mensen gemiddeld verdienen? Ik heb geen idee. Gemiddeld vijftienduizend dollar per maand, zegt ze. Het zijn niet allemaal hulpverleners maar ook werknemers van grote multinationals die zoveel geld verdienen. Maar het enige zwembad in Juba is in een kamp van een hulporganisatie. Evenals de enige tennisbaan. De hoge salarissen drijven tevens de prijs van eten en voorzieningen op, want de hulpverlener betaalt wel. De bevolking die ze juist willen helpen kan eten niet meer betalen.

Niet alle hulpverleners en opbouwwerkers verdienen veel geld. Zo noemt Van der Aa de werknemers van Artsen Zonder Grenzen. Ik noem een vriend van mij. Hij zegde onlangs zijn baan in Nederland op om in een land in Afrika te gaan werken. Zijn loon is aangepast aan het niveau van de lokale bevolking. Zo hoort het. Het betekent natuurlijk niet dat hulpverleners in armoede moeten gaan leven. Dan kunnen ze niemand meer helpen. Maar geld verdienen aan de ellende van anderen is een van de ergste dingen die er is.

Lees hier het stuk van Gerben van der Aa: http://www.nrc.nl/opinie/article925853.ece/Ontwikkelingswerk_loont_ndash_voor_hulpverleners

Wederopbouw is niet sexy

Extreme warmte, droogte en vliegen. Gebrek aan water, voedsel en toiletten. Dat staat Tom en mij te wachten wanneer we zondag 2 maart via Uganda naar Mundri in Zuid-Sudan vliegen. Twee en een halve week gaan we doorbrengen in het dropje Mundri dat rond de tienduizend inwoners kent. Daar gaan we drie inwoners een aantal dagen volgen met de camera en aan de hand van hun dagelijks leven de wereld laten zien hoe het er voor staat met de wederopbouw in Zuid-Sudan. Wederopbouw duurt lang, is ellendig en vooral niet sexy. Dit laatste in tegenstelling tot noodhulp. Dan kunnen heroische heldendaden in beeld worden gebracht en is er snel resultaat te zien.

We zoomen in op drie milleniumdoelen, onderwijs, AIDS/HIV en hygiene. Naast filmen gaan we fotograferen, houden weblogs bij en schrijven we artikelen.